içimden kanımın çekildiğini hissediyorum. o değilde, kimsenin yardım edemiyor olması çok can sıkıyor. kendi kendime bulunduğun yerde duruyorum. duruyorum. duruyorum. sonra hiç bişey olmuyor. zamanla düzelmiyor. iyileşse bile daha kötüsü geliyor. ruh sağlığımı yitireli çok oldu. ama dayanma gücümü de yitirmek istemiyorum.
"kafana göre bişey emretmeden önce anlamanı beklerdim. sormanı. ama bir bahane uydur bana bakışınla değil, gerçekten anlamak çözüm üretmek için sormanı beklerdim. tek yaptığın emretmek. içini bilmeden dış görünüşünü değiştirmek bir boka yaramıyor. senin gibi bir anne olmaktan korkuyorum, senin gibi bir akraba olmaktan korkuyorum. yakınlarıma senin gibi yanlış davranmaktan korkuyorum. bunların farkında değilsin, ben kendi kendime düşünüyorum...
bazen çok istiyorum, keşke ödül ceza sistemini koysaymışsın. çünkü o zaman iyiye giderken bile sırf süreci hızlandırmak için beni sıkıştırmayı bırakırdın. cezanın ve ödülün ne olduğunun bilincinde olurdun.
senin çocuğun olmaktan memnun değilim, yine de şükretmek gerek değil mi? daha kötüsü olabilirdi"
2 yorum:
cnm neden bu kadar karamsarsın ya :S çok garip üzüldüm okuyunca bu yazını.. :(
hayat diyelim. şuan o kadar mutsuz değilim. mutluyum çok mutluyum.
normalde karamsar biri değilimdir. herşeyi kendi içimde yaşıyordum. anlatma gereği duyduğum için bu blogu açtım. eh, bu yüzden burası karamsarlıklarla doldu taştı. arkadaşlarım bu derece neşeli iyimser güleç olmama sinir olur bazen. herşey görüldüğü gibi değil işte. insanın ruhuna çok geldiği zaman, daraldığı zaman, neşeye vuruyor. bir nevi otokontrol. bir de ben mahvetmeyeyim düşüncesi. mutlu yanından bakmaya çalışıyorum gerçekten çabalıyorum. ama işte bazen koyveriyorum... her an daha kötü olabilirdi diyorum. bunu diye diye ayaktayım.
kendime bir çıkış yolu arıyorum işte.
Yorum Gönder