Çok şey hakkında hiçbirşey

Hayat, insanlar, insan ilişkilerim, moralim, ruh sağlığım/sağlıksızlığım, beden sağlığım, maddi sağlığım, manevi sağlığım, okul eğitim onun gibi şeyler, ailemle aram, geleceğim(?!), gemişim, şuanım, hayallerim, uyku düzenim, yeme düzenim, çalışma düzenim, düşüncelerim, kaygılarım, ümitlerim... Hepsi berbat

Yahu kötü herşey. Nasıl olabiliyor anlamıyorum. Bazen yok diyorum o kadar kötü durumda değilsin, daha kötü olanlar da var, bakıyorum, yok lan öyle bişey?! Dememek gerekir tabii.

Hergün öğleden önce bir çingene ailesi var. Sokak sokak dolaşıp çöpleri karıştırıyorlar. Onları görünce gerçekten iyiyim diyorum. Yukardakilerin hiçbiri iyi değil, ama onlar kadar kötü değil, şükretmek gerek. Bir anne, enbüyüğü 16-18 yaşında bi grup çocuk, bilmiyorum kaç tane 7-8? En küçüğü bebek, annenin sırtında. Hepsi çöpleri araştırıyorlar. Düşünüyorum, kendine ait bir odan yok. Düzgün bir evin yok. Her an istediği şeyi yiyeiyorsun (bunu ben de yapamıyorum), istediği şeyi giyemiyor (kısmen ben de yapamıyorum), ailesiyle arasının iyi olabildiğini sanmıyorum (benim de değil), parası yok (inan bana benimde yok), ileride dönük gerçekleşebileceğine inandığı bir hayali yok (hiç olmadı ki?)... Ama hala ben daha iyi yerdeyim diyorum, evet doğru.

Çingene çocuklarına yüzsüzlükleri yüzünden sinir olmakla beraber, acıyorum. O hayatı nasıl bırakıp gidebilirler nasıl kurtulabilirler düşünüyorum ve bulamıyorum. Okul yüzü görmemiş, tanıdıkları okula gitmemiş, ailesi eğitime önem vermiyor. Hatta her nedense nefret ediyor (?!).

Yazarken sıkıldım. Aslında yazmak istiyorum. Ama "yarın" ne yapacağım hakkında bir fikrim yok o yüzden ne yaparsam yapayım şu aldığım nefes bile "gereksiz" geliyor bana... Yok mu çaresi kurtulmanın?

Hafızam fil gibi.

Aldığım her nefes sıkıcı bence.

Buğra filan vardı bi ara, noldu?

Buğra iyiydi de, çevresi kötüydü.

Sıkıldım yine.

Piç diyesim var