Sorun sende değil, bende

Düşündüm de, ben hayattan nefret etmiyorum. Bariz kendimden nefret ediyorum. Kendimi sever göklere taşır bir insanım. Ama kendimden nefret ediyorum. Seviyorum ayrı. Ama nefret zamanı geldiğinde herşeye baskın geliyor...

Ha şu dengesizliğimin sebebi ise hayat sanki. Bir iyi bir kötü. Bir kuyuda, bir göklerde. Sanıyordum ki böyle olmasının özünde beni sersemletmek, aptala çevirmek var, hayır yok. Gülümseyesin diye oluyor bunlar.

Allah'ım seni seviyorum biliyorsun di mi?