Ondan bundan

Ne çok şey yazmışım ben.

Daha yazcak çok şey var aslında. Sadece yazmayı istemiyorum.

Resim yapıyorum artık! Hemde istediğim gibi oluyor. Ama yine hala dikkat eksikliği var.

Moralim iyiyken yapabiliyorum sadece. Yok bişeye kızdıysam, en ufak bir şeye bile olsa, içimde büyüyo büyüyo kocaman oluyor. O zaman hiç bişey yapmak istemiyorum.

Ne zaman kendimi iyi hissedip ne zaman kötü olacağımı kestiremiyorum. Aynı gün içinde farklı saatlerde çok mutlu ve çok mutsuz olabiliyorum. Mutlu olma sebebimde küçük, minicik bir şey, hani sadece bir tebessüm edip unutulacak cinsten. Ama benim için nimet bu. O küçük tebessüm büyüyor, büyüyor kocaman bir sırıtmaya dönüşüyor. Aynı şekilde ufacık kelimeler, ufacık görüntüler, saniyeyi bile doldurmayan anılar beni hayattan bezdirebiliyor.

Tahammülüm azaldı. Farkındayım. Söylüyorum. Neden diyorlar. Anlatmak istemiyorum. Ani davranışları olan biri gibi duruyorum. Belki de öyleyim emin değilim.

Yazmak istemiyorum dedim. Ama yazdıkça yazası geliyor insan. Başka olaylar içinde böyle olsa (tam burda içimden geçen kelime "keşke"oldu, diyorum, "ben" dediğim bene aykırı düşüyorum, ben bu değildim. ben asla keşke demezdim. demeyi düşünmezdim bile)

Değil uzak geleceğe, yakın geleceğe hatta yarın için bile bir planım yok. Şu saatte şunu yapıcam şeklinde değil, yarına şu işim bitmesi gerek şeklinde bile yok. Yarın ne yapayım? Pc başında oturayım bile demiyorum, çünkü bilmiyorum. Öyle

Çok karışıklaştı içim.