Bir ucundan tutmak gerek

Eh, binlerce hayalim vardı, hemen hemen hiç biri gerçek olmadı. Hatta sanırım hiçbiri. Hala hayal kurmaya devam ediyorum. Beni mutlu ediyor. Bişey olduğunda kendime başka türlüymüş gibi hayal kurarım. Hatta bazen kendimi yaralayacak hayaller düşlerim. Beni mutlu etmeyen üzen. hastalıklı kafam sanırım. Özellikle mutsuzsam ki bu normal yaşantım benim. Mutlu bir hayal kurduğumda bile kendi kendimi baltalıyorum, Alakasiz diyorum hayat bu kadar mükemmel gitmez, biyerleri bozman gerek. Kendi düşümde kendi düşümü yerle bir ediyorum. İnsana doğuştan geliyor herhalde kendini üzme yaralama isteği. Herşey güzel gitse tabii ki sevinirim. Ama gitmez biliyorum. Küçük bir kızın barbiesiyle oynarken birden "canı çekip" bebeğin kafasını koparması gibi. Dedim ya hayat beni oyuncak belledi.