Sürekli olarak yanlış anlamaktan, anlatmaktan, anlaşılmaktan bıktım. Ama çok bıktım. Geçmiyor bi türlü. Elimde değil. Yoktan yere alınıyorum. Alındığımı üzüldüğümü farketmiyorlar. Bazen sırf bu yüzden dalgaya alınıyorum. Acıtıyor. Sırf beni saf salak bildikleri için kendi eğlenceleri için benimle dalga geçiyorlar. Gerçek sanıyorum. Buna gülüyorlar. Sıkıldım. Salak olmaktan sıkıldım. Oyuncak haline getirilmekten sıkıldım.

Sırf beni incitmek için bana bişeyler anlatan söyleyen insanlar var. Beni kırdıklarında mutlu oluyorlar. Anlamıyorum. Bıktım ama. Hayatımdaki yanlışlıklardan bıktım. Bişey de yolunda gitsin. Zeki değilim ben. Matematik sorusunu aa bu çok kolay deyip çözmek zeka kanıtı değil. Yaşanmışlığım yok. Hayatı bilmiyorum ben. Yaşıtlarımla özellikle benden en az bir iki yaş büyüklerle anlaşamıyorum. Hemen farkediyorlar. Hayatı tanımadığımı hayatta bildiğim şeylerin olmadığını farkediyorlar. Bulanıyorum sıkılıyorum. Bendekinin boş bilgi olduğunun farkındalar. En çok burdan vuruyorlar. Bir insanın başka bir insanla oynamasını anlamıyorum. Cansız bişey değil bu. Senin emrine amade değil. Duyguları var sırçadan.

Anlatamıyorum.