İç sıkıntı

İçim sıkılıyor. Ruhum sıkılıyor. Müzik dinliyorum, beni kendime getirecek şarkı bulamıyorum. Bişeyler çizmeyi hiç istemiyorum. Okumak istemiyorum. Yazmak istemiyorum ama yazıyorum. Bir çok şeyi yapmak istemiyorum, zorunlu olarak yapıyorum. Sıkıldım hayattan.

Bir kaç gecedir gördüğüm rüyaları hatırlamıyorum. Ama biliyorum ben bişeyler gördüm. Sabah kalktığımda çok eser miktarda bişeyler hatırlıyorum ama o kadar belirsiz ki. Bişeyler gördüğümü farkediyorum. Hatırlamaya uğraştıkça bin bir türlü deja vu oluyor. Gerçekte onu mu görmüştüm yoksa beynimin oyunumu çıkaramıyorum.

İki gece üst üste öldürüldüğümü gördüm. Ama rüya o kadar karışıktı ki. Kabalalık bir yerdeyim. Gelenlerde kalabalık. Beni avlıyorlar resmen. Başka ölenler oluyor. Bazen ben de ölüyorum. Ama sonra bi bakıyorum, zamanda 3 5 dk geriye gitmişiz, soldaki yolu değil, sağdaki yolu seçmişiz. Sonra ölenler ölmemiş olmuş. Ama biraz sonra tekrar bizi buluyorlar. Aslında saklanmıyoruz. Sadece kaçıyoruz. Evin ön tarafındayken ateş ediyorlar, kaçıyoruz, ölüyoruz yaralanıyoruz. Sonra evin arkasına kaçıyoruz. Bişey olmamış gibi devam ediyoruz konuşmalarımıza.

Aslında hiç hoş bir rüya değildi. Uyandığımda beynimde yer etmesi gerekirdi. Ama uyandığımda yine, rüya görmüş ama ne gördüğünü bilmeyen olarak kalktım. Sonra şu 7 years in Tibet'i izledim. Orda çocuk rüya görüyordu. Doğduğu yerdeki herkesi öldürmüşler filan. O bölümü izleyince rüyaları hatırladım. Unutmuş olmama şaştım.

Filmin devamını yazıcaktım. Devamı daha güzel. Eğlenceli değil. Güzel. İlk kısımları yavan geçiyor. Neyse. Yazma isteğim yok. Ama yine her zamanki gibi uzun uzun yazdım.