Rahatlama yazısı (2)

İnsanlara kafa göz dalmak istiyorum. Kızların şöyle saçlarını elime alayım yerlerde sürükleyeyim. Erkeklere uçan tekmeyle dalayım. Sağlı sollu şöyle çakayım filan... Ama kavgaya değer bir olay yok başkalarının gözünde.
İçim kabarıyor. Rüyalarım karışık. Sabah zor kaldırıyorum vücudumu.
Resim yapayım istiyorum çizemiyorum. İstediğim gibi olmuyor sinirlerim bozuluyor.
Kitap okumak için pcden kalkmam gerek. Hayattan kopmak istiyorum. Bilgisayar bana saatleri günleri unutturuyor. Bağımlılık oldu. Bundan rahatsız değilim şuan. Az rahatsızım fazla değil. Yapılacak çok iş var, hiçbirini yapmak istemiyorum. Yemek yemek için bile bilgisayarı bırakmak istemiyorum. Seviliyorum burda. Arkadaşlarım beni hatırlıyor, hoşuma giden iki üç laf ediyorlar. Burdan ayrılmak istemiyorum. Sürekli sevileyim, benimle ilgilenilsin istiyorum. Çevremde beni seven birileri olsun. İlgi delisi oldum biraz. Annem çok şımarıksın diyor. Bilmiyorum ben nasıl şımardım, ilgisizlikten mi aşırı ilgiden mi? İlgiye hasret olduğum için mi yoksa alışkın olduğum için mi istiyorum? Bilmiyorum. İçim bunalıyor yine.
İşim de yok. Mülakata bile çağırmadılar. Çok cesaretsizim.
Çok şanslı olduğumu söylüyorlar. Emin değilim. Tavlada sürekli 6-6 atmak şans demek onlar için. Benim içinse amorti. Teselli armağanı.
Ya ben beni tanımıyorum ya da başkaları beni bilmiyorlar. Sen şöylesin böylesin diyorlar. Değilim diyorum. İyi veya kötü. Onların dedikleri gibi değilim. Veya öyleyim ama ben farkında değilim. Çok bunalıyorum.
Bir yıl boyunca dayımın evinde yaşadık. Kimseye söylemedim. Kimse bilsin istemedim. Evden atılmıştık resmen. Dayıma sığınmıştık. Kendi evlerine çağırdılar, benim de onları çağırmam gerekir diye gitmedim. Elimde küçücük bir arkadaş grubum kalmıştı. Berbat günlerdi. Şimdi o halimden daha mı iyi daha mı kötü çözemiyorum. Karşılaştırma yapamıyorum. Hangisi doğru hangisi yanlış karar veremiyorum. O zamanlar okula gitmek için yol parasını zor buluyordum, ama okuldayken konuştuğum görüştüğüm insanlar vardı. Bari okulda insan yüzü görüyordum. Şimdi durumumuz yine iyi değil. Ama o zamanlar kadar berbat değil. Ama bu sefer görüşebildiğim kimse yok. Belki de o zamanlar kadar berbat. Bir yılı aşkın kira vermedik.
Sadece internet kalıyor elimde. Gidemiyorum kimseyle biyere. Başkalarını kıskanıyorum. Keşke onların hayatına sahip olsaydım diyorum. Sonra düşünüyorum. Onlarında vardır bir sorunu. Kimsenin hayatı tamam belki mükemmel değil ama bir kısmı güzel en azından. Hayatının bi kısmınında güzel diyebildiği anıları var.
Bişey oluyor. Yaşasın diyorum iyi bişey oldu. Bari bu olsun. Kapıya kadar geliyor. İçeri girmeden geri gidiyor. Hayatımı istediğim hale getirmek için herkesden daha fazla çabalamam gerekiyor sanırım. İşte bunları düşününce şans değilim ben.
Özellikle Öss zamanı çok kindar oldum. Herkesi herşeyi kıskandım. Onun parası var dedim. Onun arkadaşlarıyla arası iyi dedim. Bir başkasına ailesiyle mutlu dedim. Bir başkasına hayatında istediği herşeyi elde etmiş dedim. Çok feci kıskandım. En yakın arkadaşımı bile kıskandım. Yaptığı yaşadığı şeyleri. Tabii sadece iyi olan kısımlarını. Ben yol parasını zor denkleştirirken o yere düşen parasını "önemli değil" diyerek eğilip almıyordu. Hep içten içe kıskandım. Ben borç harç dershane parası verirken, hatta veremezken, o dershaneye gelmiyordu. Öylesine bir yere girip tekrardan sınava girmeyi düşünüyordu. Dershaneye sadece ders çalışan diğer kişileri görmek için kendine moral olsun diye gidiyordu. Dersleri dinlemiyordu. Soru çözmüyordu (bunu bende yapamıyordum), sınavlara "çalışmadım düşük çıkar" diyerek girmiyordu. Girmeyeceği sınavlara para veriyordu. Ders çalışmadığı halde, dershaneye gittiği halde, iki ders için özel hoca tutmuştu. Tüm bunları kıskandım ben. Bir yandan en iyi anlaştığım birlikte en çok eğlendiğim insan. Bir yandan feci kıskandığım içten içe farklı duygular oluşturan insan. Hala severim onu. Şuan yıldız teknikte...
Ders yeterince çalışmadım belkide. Öss ye çalışırken diğer sorunlardan uzak olmak gerekiyor. Hocalar arkadaşlarınızla bile kavga etmeyin demişlerdi. O bile aklınızı meşgul eder. Arkadaşlarımla kavga etsem bu gayet ufak bir sorun olurdu. Hatta aklıma bile gelmezdi. Belki de kendime bahane bulmaya çalışıyorum bilmiyorum.
"İnsanlar plan yaparlarken Tanrı onlara yukardan bakıp gülermiş"
Birazda biz gülsek?